سمجھ نا آوے کِهڑی گّلوں, شهِر دے وِّچ هنےرا سی ۔
بھرِآ هويا, بلدے هواے, دیوِآں نال بنےرا سی ۔
ِاّک دُوجے 'تے سُّٹدے پاے سن, لوکی بھار گُناهاں دا,
خَورے برچھا کِدھروں چّلِآ, راتیں, بهُت هنےرا سی ۔
تارے ڈاواں ڈول هواے 'تے, نِںمی پَے گای چنّ دی لوا,
ِاهناں ساهوےں چمکن والا, خَورے مُّکھڑا تےرا سی ۔
کّلم کّلا سمجھ رِها ساں, آپا وِّچ بزاراں دے,
آسے پاسے رَونک بھرِآ, بھاوےں چار-چُفےرا سی ۔
اپنے سادھُو هون دا 'سادِک' مان نا کریاے اَےناں وی,
نےکی جّگ تے مِلی زرا نا, بدیآں دا هی ڈےرا سی ۔
