سمجھدے سانُوں رهے جو سِرپھِرے
مںگدے هُن اُه نے ساڈے مشورے
کھِڑکیآں ’چوں دھُّپ هَے دِسدی پای
پر بڑے ٹھںڈے جِهے نے بِسترے
کاش! جے جلدی نا هُںدی ےار نُوں
ِاس ترھاں هُںدے مزے نا کِرکِرے
جاپدے جو نے سهارے جین دے
بھالدے اُه تھاں کُتھاں نے آسرے
نرم کومل چِهرِآں دی بھیڑ وِچ
هّتھ کُجھ پھِردے پاے نے کھُردرے
راجنےتا هُن وپاری بن گاے
وےچدے نے گاترے تے اُسترے
گھر بنن ’تے رهِن والے رهِنگے
کر رهے مزدُوریآں پر بےگھرے
جد ‘امر’ مرِآ تاں ےاراں نے کِها
‘چّل سانُوں کی کُای جیوے مرے’
