سںبھل کے بھر اُڈاری هَے تِرے وّل کھںجراں آاُنا۔
گاے کّٹے جے ِاک واری نا مُڑکے پھِر پراں آاُنا۔
کِتے بَےٹھا-بِٹھايا هی جِنس واںگُوں نا وِک جاایں,
خریدن نُوں هَے تَےنُوں وکت دے سَوداگراں آاُنا۔
مَےں کھِڑکی کھولھ کے رّکھاںگا گھر دی پهُ-پھُٹالے تک,
تُسیں سرگھی لای آاُنا جدوں مےرے گراں آاُنا۔
بدن رُوهاں توں کھالی نے, چراگاں توں بِناں بستی,
خبر کی!سی هَے راه وِچ ِاس تراں دے مںزراں آاُنا۔
جدوں رُمکےگی پُرواای مَےں آپے سمجھ جاواںگا,
تُسیں بارش, بهاراں واںگ نا, آپنی ترھاں آاُنا۔
کِتوں اُه نُور جاں خُشبُو نهیں مِلنی, بھٹک جاوےں,
هَے راه وِچ گُردُآرے, مسجِداں تے مںدراں آاُنا۔
