رات کالی کھاون نُوں آوے
دیوا نا جگاواں ڈر آوے
مت کوای وَےن درداں دا پاوے
دُور دُراڈیآں جُوهاں دے پار
کُّتے بھَوںکن اُّلُو بولن
سمجھ نا آوے
کّلر هويا بابل دا وِهڑا
لهُو لُهان بابل دا وِهڑا
کھِچو-تان هَے آل-دُآلے
کھےڑا ِاّتھے کَون لِآوے
سمجھ نا آوے
پِگھلِآ درداں دا لاوا
جکھماں 'چوں رّت سِںمدی جاوے
ملھم پّٹی دی کھبر نا کوای
هر کوای نستر لاای جاوے
سوَے ِانسان دا ڈگ-مگا گِآ هَے
سمجھ نا آوے
گےڑے مُّکدراں دے کّڈھدا جاوے
ساهاں دے پَےںڈے کّچھدا جاوے
پّتھراں نُوں پاڑدا
پربتاں نُوں چیردا
سُپنِآں دا مهِل بناای جاوے
سمجھ نا آوے
گھُںمدی رهی سوچ ِانسان دی
کال-چّکر دے پھےر واںگُوں
جِںدگی ِانسان دی ڈھلدی جاوے
ڈُّبدے سُورج دے پرچھاوےں واںگُوں
سمجھ نا آوے
