اَے بُرجُوآ
تُوں خَوپھ دیآں لکیراں کھِّچ کے
چُّپ 'تے پَےںتڑے نا ازما
تُوں نهیں جاندا
هنھےرا هور ڈُوںگھا هو جاںدا
تے چُّپ دا شور
وی بڑا خَوفناک هُںدا
دِل-اَو دِماگ دی لوا
لٹ لٹ بلدی آ
کدراں کیمتاں دی هِپھازت
کرن دا جزبا
مُّڈھ کدیماں توں هی
هَے ساڈے کھُون اںدر
تے سمرّتھ کلم سدا
اُمید نُوں رّکھدی اے زِںدا
تے لگاتار سںگھرش دے
راهے توردی آ۔
