سمُںدر دِآ پانیآ, تُوں کِنّا کھارا وے۔
کِهڑا درد چھُپايا, جو اےنا بھارا وے۔
کِنّے اّتھرُو پیتے تُوں کِ غم اُچھالے مارے وے۔
سُّکن 'تے لُون بنےں, لّگدا غم باهلے وے۔
تےرے نال دا نیر ندی, جُڑ دھرتی نالے وے۔
بن پاکِ پوِّت جِها, هر سینا ٹھارے وے۔
ِاه سُن سمُںدر نے, سی اّکھیآں بھر لایآں۔
بولِآ سّچیآں, کَوڑیآں, سرب چُّپ جر لایآں۔
کهِںدا, اُهی پاکِ پوِّتر هَے جو دھرتی اںدر هَے
باهری تے سُّکی جاںدا, تےرا بھوگدا مںزر هَے۔
ڈردا مِّٹی مِلا, ِاّٹاں گھڑ ساڑ اُهناں۔
کںدھاں کرکے رّب دے نام, کهِنا گِرجا مںدر هَے۔
مَےں کھارا بنِآ کارن تےرے, انهوایآں کردا تُوں۔
تُوں کُّکھاں-رُّکھاں دا نهیں بنِآ, مےرا کِںنج بندا تُوں۔
مےری هِّک کروڑاں جیا, مَےنُوں پی جِنھاں جِاُونا۔
جے تےرا بن جاںدا, تُوں سی روڑھ مُکا دےنا۔
مَےں کھارا هو کے وی, تےرے کںم آاُںدا هاں۔
تےرے سارے ٹّبر نُوں, لُونے بھوج کھُآاُںدا هاں۔
جِهڑا پاکِ پوِّتر هَے, اُس نُوں تُوں ساںبھ کے رّکھ۔
جو ڈردا مُّکدا جاںدا, اُهدا هی سُن لَے پّکھ۔
تَےنُوں راج دّساں اُهدا, جِهڑا گھٹدا جاںدا اے۔
رُّکھ لااُن ’تے مِّترا, اُه اُتاںه نُوں آاُںدا اے۔
مَےں تےرا هون لای, اسماناں وّل اُّڈدا هاں۔
میںه دے راهیں برس کے, تےرے تیکر پُّجدا هاں۔
تے تُوں مَےنُوں پُّچھدا ترس کھا, کِ کیکر کھارا اےں۔
سُن بےڑِآں والِآ وے, تُوں مَےنُوں پِآرا اےں۔
رُّکھ لااَو, سُنےها سمُںدر دا, تُهاڈے تّک پهُںچاتا جی۔
کُدرت دا کوای جیو وی, نا هُن رهے پِآسا جی۔
