سمُںدر سوچ وِچ پَےںدی جدوں گهِری کدی لهِںدی۔
ندی چُّپ چاپ هی وهِںدی اُدوں پھِر کُجھ نهی کهِںدی۔
جو پّتن تے برےتے نے ِاه وی تےرے چهےتے نے
تےرے آاُںدے جو چےتے نے اُه مےری جان نایں سهِںدی۔
وِےوگن کُجھ وی نا بولے, دِلاں دے بھےت نا کھوهلے
بڑی گُم سُںم جِهی ڈولے ِاه ساون دی تپی رهِںدی۔
اساں جو غم کمااے نے اُه سارے هی هںڈھااے نے
ِاهی اپنے بنااے نے, کھُشی تاں پاس نهیں بهِںدی۔
بڑے لااُںدی هَے ِاه گےڑے, هوا وںڈدی کھُشی کھےڑے
ِاه پّتے بِرکھ دے چھےڑے کِ اُس دے نال جا کھهِںدی۔
ندی پربت نُوں مِل آاے کدی جھرنے نُوں غل لااے
ِاه ساگر وِچ سما جااے اکھیری ڈِّگدی ڈھهِںدی۔
