نِمل آکاش تے سبل مُهّبت
کّکھ کان وی سونے رںگے
دھک دھک کردے دِل دیآں سُوایآں
هور اگاه نُو گھُںمیآں ۔
ِاک درِےا مهِک دا وّگے
پَونا رّج سُراهیآں بھریآں
رات کُڑی نے سِر تے لایآں
تارِآں بھریآں جھِںمیآں ۔
پانی دے وِچ لیک نا پَےںدی
دو رُوهاں دے سںگم اُّتے
تےرے مےرے ساه دیآ ندیآں
ِاک دُوجی وِچ گُںمیآں ۔
اگلا پهِر وِچھوڑے والا
بُوهے دے وِچ آن کھلوتا
هِجر دیآں هُن گھڑیآں آایآں
جُّگاں نالوں لںمیآں ۔
اّکھاں تےریآں سّجل هوایآں
جِںد مےری نُوں ایکن لّگا
جِاُں مےرے هںجھُوآں نے جاکے
تےری پلکاں چُںمیآں ۔
نِمل آکاش تے سبل مُهّبت
کّکھ کان وی سونے رںگے
دھک دھک کردے دِل دیآں سُوایآں
هور اگاںه نُو گھُںمیآں ۔
