تےرا ِاشک, سںسکاراں دا
مُهتاج بن کے رهِ گِآ!
سںسکاراں دی دھُوڑ بڑی گاڑھی جهی هُںدی اے
مَے هور کُجھ نهیں آکھدی
دھُوڑ دا جادُو تےری اُس مُهّبت تے پَے گِآ !
ِاشک, سںسکاراں دا
مُهتاج بن کے رهِ گِآ !
نِرول ِاتھ مُهّبت تاں جںمی سی زرُور
سںسکاراں دے کںڈے بڑے تِّکھے جهے هُںدے نے
بن چُکے نے نالے تاریخی تاّسب
مُهّبت دا دامن
اج کںڈِآں نال کھهِ گِآ
اُلجھ کے رهِ گِآ ۔
مُهّبت دا رںگ سی, 'کراراں دا غُلام
لَےںدا سی تسّلی مےرے کَولاں توں هُداری
ماںگویں اُڈاری
اُڈاریآں دا پںچھی
اج آلھنے 'چ بهِ گِآ ۔
ِاشک سںسکاراں دا
مُهتاج بن کے رهِ گِآ !
پُل کدے وی پانیآں دی رںگت نهیں پرکھدے
گںدھلاپنا نِرملپنا پَےراں, چوں لںگھ جاںدَے
مَےنُوں ترس آاُںدا هَے تےرے ِاشک تے
جو پانیآں دی رںگت تے
سوالاں وِچ پَے گِآ
ِاشک, سںسکاراں دا,
مُهتاج بن کے رهِ گِآ۔
کُربانیآں دے راه بڑے وِںگے جهے هُںدے نے
جھناں دا گوتا وی کدے آ سکدا هَے
کِتنی هِفازت هَے دُنیآں دی لیه تے
پِآراں دی پرکھ وِچ پَےن کولوں پهِلاں هی
چںگا هَے پَےر تےرا اُس لیه تے پَے گِآ۔
ِاشک, سںسکاراں دا,
مُهتاج بن کے رهِ گِآ!
