سانُوں راس نا آيا پِآر امیراں دا
مهِلاں وِچ سی دِل اُپرام پھکیراں دا
مَوت-سُنےها آيا جد, مُڑ جاواںگے,
دےس پرااے وِچ کی جور سپھیراں دا
سانُوں نِّڈر کیتا مَوت جِهی بھُّکھ نے,
سانُوں ڈر کی جےلھاں دا جںجیراں دا
لیراں لیراں کر چھّڈِآ دِل ےاداں نے,
دِل هَے گم دی کھِّدو, گولا لیراں دا
باجاں والے دا هّتھ ساڈے سِر ’تے هَے,
ساڈے سِر ’تے سايا هَے سمسیراں دا
لوک گُلامی نُوں وی بھانا منّدے نے,
کَون کرے چھُٹکارا ِاهناں کیراں دا
دےس مےرے وِچ لّکھاں راهُو کےتُو نے,
مِهنت کیکر بدلے رُکھ تکدیراں دا
ساڈے ’تے جو گُجری هّس کے جھّلاںگے,
بُجدِل رونے روںدے نے تکدیراں دا
تیر نجر دے لّکھاں دِل وِچ اٹک گاے,
دِل هَے مےرا جاں ِاه ترکس تیراں دا
دُنیآ وِچ دِل لا کے ‘اُلپھت’ بَےٹھ گيوں,
راه وِچ بهِنا کںم نهیں راهگیراں دا
