مَے کدی اپنے پيو دی پّگ دے
بوجھ هےٹھاں نهیں رهی۔
اسل چ,
اُسنے
رهِن هی نهیں دِّتا۔
اُس اُّڈن دا ول دسِآ
تے چِڑی نے اپنا
آسمان لّبھ لِآ
اُس کِها
کُجھ وی کرن لای
تَےنُوں مُںڈا هون دی لوڑ نهیں
تُوں جو هَے
اَوه هی رهیں
تےرے اپنے
کنُونّ تے اسُول هونگے
تےرے سارے پھَےسلے
مَےنُوں کبُول هونگے۔
پر,
اُس اّکھ چ اّکھ پا کے کِها سی
تےرا هّک هَے تےری ازادی
بس زُںمےواری نال ساںبھیں۔
بڑی بےباکی نال
اُس مےرا
کِردار سجايا
تے دھی نُں
سردار بنايا ...
