سڑکاں اُتے رُلدے تّکے, دھرتی دے مَےں لال کای ۔
اّکھاں دے وِچ پڑھ لاُ لِّکھے, هںجھُوآں نال سوال کای ۔
ِاک مُّٹھ انّھے گُںبد اںدروں پا گاے ےار وسال کای,
جںگلاں دے وِچ رُل گاے کُڑمےں, کردے کردے بھال کای ۔
کی هُںدا نا بچپن مُّکدا, رهِںدا مَےں بےسُرتی وِچ,
جِاُں جِاُں سُرت سںبھالاں مِّترو ودھدے جان جںجال کای ۔
ورھِآں بّدھے دُّکھ نے مےرے, کیهنے ساتھ نِبھانا اے,
سُکھ پرتن دی آس جے هُںدی رهِںدے مےرے نال کای ۔
کی کی مِّٹھے سُپنے دِّسن چار دِناں دے ٹهِکے لای,
کوای نا کَولاں اُّتے لّتھا, لںگھدے جاون سال کای ۔
نفس پلیت نا سُورت هويا, سارے ٹُل ورتا بَےٹھے,
ِاک مُوجی سںگ گھُلدے گھُلدے, هو گاے نے بےهال کای ۔
تےرا در اے آساں والا, آس چِروکی لاای مَےں,
لےکھاں والے لَے گاے اےتھوں, بھر بھر سّکھنے تھال کای ۔
سُّکھ دِهاڑے نال نسیباں, کدوں مُهاراں موڑنگے,
آس دے سِّکے بوجھے پا کے, وےکھاں خاب خِآل کای ۔
