اَےوےں جّگ دی هساای هَے
اَےوےں سانُوں هَول پِآ
اَےوےں اّکھ بھر آای هَے
اَوکھے دِل دے اُبالے نے
جِهڑے تےرے شهِر وسن
اُه کرماں والے نے
ِاه دھرتی سںدےشاں دی
ےارا تَےنُوں دھُّپ نا لّگے
رهے چھاں دروےشاں دی
ِاه پَےںڈا بھاری اے
جیهنے ساڈے لےکھ لِکھے
کوای رّب دا لِکھاری اے
لّگے دُآ پھکیراں دی
آپاں جِهڑے موڑ مِلے
کوای بات لکیراں دی
تےری ےاد دا ترانا هَے
لوکاں بھانے گھُّگ وسدا
ساڈا شهِر ویرانا هَے
جو آپنِآں کیتی هَے
کاگزاں تے کی لِکھیاے
جو دِل تے بیتی هَے
ِاه کی رّب دا بھانا هَے
آپے اساں رو لَےنا,
آپے چُپ کر جانا هَے
ِاهی جیون رُّکھ دا هَے
نِںمی نِںمی ےاد وگدی
دِل هَولے هَولے دُکھدا هَے
ِاهدا چںد تے ٹِکانا هَے
سِر اُتوں لںگھکے گِآ
کوای درد پُرانا هَے
تےری چنّ توں دُور گلی
تّک لَے دھُّپ رںگیاے
نَےناں چوں شام ڈھلی
کی کهِر ِاشارے دا
بّدلاں تے رںگ کھِںڈِآ
تّکنی دے مارے دا
نے مِآناں گِآن دیآں
تّک لِشکوراں تُوں
رُوهاں دی شان دیآں
کُجھ دِل توں بھارا نهیں
ڈُّبیاے لهِراں وِچ
ِاتھے کوای کِنارا نهیں
کی کهِنا کاگاں نُوں
دِل دا دُکھ دّسیاے
کھاموش چِراگاں نُوں
