سںتالی 'چ سارے
دڑی آاے
ڈھاکے پهاڑی چوٹیآں
چڑھی آاے پُنچھا
سرستی پِّچھَے رھای گای
رام چںد نے گپھُورے
دوست کِآ
تُوں هُن بھرجاای نی
مےری بھَےن اَےں
امن تّک روا, مَےں چھوڑ
آساں
هر دِن ڈںگے,
دو سال لںگے
گپھُورا,
ترَے وار ٹّپی گِآ
پتا لِآ
رام چںدَے نا
پھِر گِآ سرستی
نال
اُسی چھوڑنے رامے نے
دوار
گھرَے نی بھار هور سی
گپھُورے نا نّک سُڑی
گِآ
باهرُوں مُڑی گِآ
کھُش کھُش سرستی
اںدر لںگی
کھُسے ڈںگی
رامَے نی دُای بھوٹی سی
مَوت آنی اَے
اُسی چھانی اَے
بگانی اَے
پھّٹے تھیں بُن
اُسنی گُدڑی چوں
اےک چوپ نِکلنی اَے
اںڈی نی ماری
گوٹے نا رںگ کالا اَے
رام چںد آلا اَے
رام چںد کھُش اَے
گپھُورے نی بھوٹی اَے
کِ بھرجاای
کُس جاای
مُسلی چِّت هوای گای
اَے
کِس وِّت هوای گای اَے
رامے نی جِّت هوای گای
اَے
هسنَے سرستی نا
نا هونا دسنَے
هےک کُوڑا مان
سرستی کی کاڑی گِاَے
ترَے نسلاں واری گِاَے
رام چںد هاری گِاَے
