بالا پریتم کھےڈدا کھےڈاں کای هجار
اُس دی ِاک ِاک کھےڈ دا اںت نا پاراوار
لںگھِآ کوای نواب جاں لگے کهِن گُلام
مُںڈيو کھےڈن واليو جھُک جھُک کرو سلام
اگوں گوبِںد بولِآ مُںڈِآں دا سردار
ساڈا سِر هَے جھُکدا ستِگُر دے دربار
پھےر جھُکا کے دںدیآں کھولھی ِاںج جبان
پَےدا کیتے رّب نے ِاکو جاے ِانسان
مُسلمان سی آکھدے اّلا دا هَے نُور
هِںدُو هَے سن آکھدے ساڈا سری هجُور
پںڈِت سِودّت آکھدا کر کر کے پرنام
جاں ِاه مےرا کرِسن هَے جاں هَے مےرا رام
ےاد کراں جد رام نُوں لاواں جدوں دھِآن
آ بهِںدا مےرے کول هَے پھڑ کے تیر کمان
ےاد کراں جد کرِسن نُوں ِاهیاَو پُّچھے وات
پولے پَےریں آن کے کهے ‘‘پںڈت جی جھات”
ِاه وی توڑے مٹکیآں اُںج گُلےلے مار
جِداں هَے سن توڑدے مٹکی کرِسن مُرار
جِهڑے رُوپ 'چ وےکھناں اُهیاَو وےکھو رُوپ
لِکھِآ ٹھیک گِآنیآں بّچا رّب سرُوپ
ِاک پھتِه چںد نام دا راجا مَےنی جات
اُس نُوں هوای نسیب نا پُّتر والی دات
کِسے چیج دی تھوڑ نا مِلکھ جگیراں باگ
اُمرا گھٹدی جا رهی بُّجھدے جان چِراگ
کھاای جاںدا دُّکھ سی راجے نُوں دِن رات
رانی اّپھل رُّکھ هَے ِاک نا لّگا پات
سِودّت کولوں پُّچھدا کد بهُڑُو بھگوان
ساڈی جھولی پاونا کد اُس پُّتر دان
سِودّت کهِںدا راجِآ دِل نا رتا ڈُلا
اےسے پٹنے سهِر وِچ رّب گِآ ای آ
جا کے گھر وِچ بَےٹھ جا لا کے مُگدھ دھِآن
رانی جی نُوں آکھنا اُدے هواےگا بھان
راجا رانی بهِ گاے دووےں کر ِاسنان
رانی کهِںدی هے پربھُو دےوو پُّت نِسان
“دھےن دُدھے تے باهِری کِتے نا آوے کام
جل بِنُ ساکھ کُملاوتی اُپجے ناهی دام"
آ جا بالا پریتماں مَےں من چااَو گھنا
"هر درسن کاُ منُ لوچدا نانک پِآس منا"
آ کے گودی بهِ گِآ نِرا پُرا ِاک نُور
رانی کهِںدی مالکا کُّکھ هوای بھرپُور
گھُّٹ گھّٹ پاوے جپھیآں لاوے سینے نال
چُںم چُںم نُوری مُکھڑا کیتا لالو لال
بالا پریتم بولدا بس کر بس کر ماں
رانی اگوں آکھدی نا وے پُّتر نا
اّکھیں وےکھ نا رّجیآں اَو مےرے گھنسام
“کِرت کرم کے وِچھڑے کر کِرپا مےلے رام"
راجا لَے کے آ گِآ اںدروں دُّدھ جلےب
پریتم کهِںدے هو گِآ ساڈے نال پھرےب
کِّتھے نے اُه پُوریآں تلیآں سی جو آپ
چیج لُکااُنی پُّت توں رانی ماں هَے پاپ
گھُںگھنیآں دے مارنے پھّکے اساں جرُور
رّکھو دُّدھ ملاایآں ساڈے کولوں دُور
راجا کهِںدا رانیاے هُن نا مںگیں پُّت
ِاس دے کولوں هور نا سوهنی کوای رُّت
اےهیاَو ساڈے باگ دا کھِڑِآ پھُّل گُلاب
هويا اج نسیب هَے پُّتر لاجواب
راجے دے پھِر باگ نُوں گوبِںد لااے بھاگ
اُجڑے هواے باگ دا ستِگُر بنے سُهاگ
“ون تِنُ پربھ سںگ ماُلِآ سںمرتھ پُرکھ اپار
هر مِلنے نو منُ لوچدا کرم مِلاون هار"
هُن نا آل اُلاد دی راجا آکھے بھُّکھ
سبھے ِاّچھاں پُنیآں سپھلی هوای کُّکھ
پَےر پَےر تے ستِگُرُو تارے کای گریب
جِس جِس درسن پا لِآ هويا کھُسنسیب
چسما هَے ِاه پھَےج دا کهے نواب کریم
سهِنساهاں دا سهِنساه کهے نواب رهیم
دین دُکھی دا بن گِآ بالا جی گمکھار
سارا پٹنا سهِر هی جاںدا سی بلِهار
نکلی کرے لڑاایآں بالاں دی لاے پھَوج
گںگا لهِراں واںگراں اُٹھے من دی مَوج
کیتا نهیں هجُور نے سونے نال پِآر
سوّرن کڑا سی سُٹِآ گںگا دے وِچکار
کِتھے سُّٹِآ پُّچھدی آ کے گُجری ماں
دُوجے نُوں وی سُّٹ کے کهِن لّگے اُس تھاں
تےگ بهادر ساهِب سن اُس وےلے آسام
جھٹ پٹ اُنھاں بھےجِآ پٹنے ِاه پَےگام
لَے کے گوبِںد لال نُوں پهُںچو پُری انںد
سامراج دے جُلم دے کھّٹے کریاے دںد
پٹنے گھل سُنےهُڑا آلی گُرُو جناب
سِّدھے ٹُرے آسام توں پهُںچے سن پںجاب
کھبراں سُنیآں سهِر نے هو گاے لوک اُداس
دَوڑے دَوڑے پهُںچدے ماتا گُجری پاس
کهِںدے پٹنے سهِر دی نِکلن لّگی جِںد
ٹُر جااُو اےتھوں جِںدگی ٹُرِآ جے گوبِںد
“جے سَو چںدا اُگوَے سُورج چڑھے هجار
اےتے چانن هُںدِآں گُر بِن گھور اںدھار”
کهِںدا سِودّت رام نے پھےر لِآ بنباس
کُل اجُدھِآ رو رهی ٹُّٹ گای دھرواس
ستِگُر دےن تسّلیآں هونا نهیں نِراس
جد تک دُنیآں کاِام هَے رهُوں تُهاڈے پاس
جد تک جگ تے اںمیآں بّچِآں دا سںسار
هر بّچے چوں وےکھنا مےرے نکس نُهار
کر کر کّٹھے پُوجنا آپنے بال گُپال
آون والے وکت دی کرنی جِنھاں سںبھال
چُںم چُںم رّکھنے مُکھڑے کِرتاں والے هّتھ
چُںم چُںم رّکھنے پَےر اُه جِنھاں بنااُنے پّتھ
ِاک دِن اَےسا آاےگا دُنیآں وِچ جرُور
آن مِلےگا آپ هی مُوسا نُوں کوهتُور
نا کوای هِںدُو رهےگا نا کوای مُسلمان
ِاس دُنیآں تے رهےگا کھالس ِاک ِانسان
دھرم هواُو مانُّکھتا آدم هوسی نام
اَوهیاَو اّلا واهِگُرُو اَوهیاُ کرِسن تے رام
نا کوای چھوٹا رهےگا نا اُّچا ابھِمان
ِاکو پںگت بَےٹھِآں مِلنا پهِنن کھان
گھڑنی ِانھاں بّچِآں اَےسی هَے تکدیر
راجے نال برابری اُٹھ کے کرُو پھکیر
