سااُن مهینے کالے بّدل, مُڑکے پھےر نے اَوڑے ۔
مَےں 'دینار' 'رِآل' کی کرنے, پا وتناں ول موڑے ۔
چنّ اُنھاں دے پَےراں هےٹھاں, جِهڑے اُدم کردے,
هِّک توں بےر نُوں چُّک نا سّکن, دھُر درگاهوں کوڑھے ۔
پرےم نگر دے کاِادے-کُّلے, دُنیآں نالوں وّکھرے,
گُوڑھی هُںدی هور مُهّبت, پَےںدے جدوں وِچھوڑے ۔
ِاشک سمُںدر دے وِّچ بیبا, سوچ سمجھ کے اُّتریں,
اُّگھ-سُّگھ ِاهدی کِتے نا لّبھی, کِنّے پُور نے روڑھے ۔
اّگے ای زخموں-زخم 'دیوانا' پّتھر هور نا مارو,
جے اپنا جھّس پُورا کرنَےں, مارو رُوں دے گوهڑے ۔
