سُر کر کے ٹھیک سهِ-تار وینا,
کی هُن گںد دے ڈھےر تے سُّٹ پاایاے ?
سُنیں ماں شکتی ! دِّتا تُدھ جیون,
ِاه وِوےک دیوا بالِآ تُدھ ماایاے !
ِاه تاں بوجھ بنِآ رهے دھرا اُتے,
جے نا سوچنی کرم وِچ پلٹ جاوے ۔
بخش دےایں تُوں مَےنُوں ِاه کرم-شکتی,
بھلا دےش دا کر سکاں جی چاهوے ۔
تےز گےںد ورگا مَےں سریر مںگِآ,
اُه سریر جو دِل دا نفر هووے ۔
مَےں مںگِآ دِل بےداغ, پاون,
جیون-جوت, جِس دی آبھا سدا سوهوے ۔
جس کرن لای تےرا مَےں گیت مںگِآ,
بھاوےں اگن مےری کھلڑی ساڑ سُّٹے ۔
اتے مںگِآ سی مَےں اڈول منُوآں,
کَون روکدا دےن توں ? سوچ هُّٹے ۔
