سهِرا وِچ ساون لَے آویں ساںورِآ۔
وسلاں دا پھِر میںه ورساویں ساںورِآ۔
برسن دے هُن موه دے بّدل برسن دے
هُن نا نَےنوں نیر وهاویں ساںورِآ ۔
من دی وینا چھےڑے سَےآں راگنیآں
راگ کوای ملهار سُناویں ساںورِآ۔
مَےں گھنگھور گھٹا بنکے جد آواںگی
مور بنیں تُوں پَےلاں پاویں ساںورِآ۔
وهِ جاون دے هِزراں والی وےدن نُوں
هُن نا دِل دا درد هںڈھاویں ساںورِآ۔
اںبر تاایں چھُهنا مےرے خاباں نے
سترںگی تُوں پیںگھ جھُٹاویں ساںورِآ۔
