ورھ کے بّدل چھٹ گاے نے, دھرت گِّلی,
چنّ دے مُکھ ’تے پِلّتن رات هَے پِّلی۔
پايا دِل دے درد نے هَے جور ڈاهڈا
جو پلو پل هو رِها هَے هور وی ڈاهڈا۔
کھُسک بُلھی لَے کے نگمے پیڑ-بھّجے
چُّبھدے کںکر نا سینے جان کّجے,
آ گِآ هاں پھےر اّج تےرے دوارے,
تُوں پری-کھاباں دے لَےںدی اےں هُلارے۔
تےرے در نے هَے کدوں تک بںد رهِنا?
جِںد نے کِنّا کُ چِر سںتاپ سهِنا?
جاگ کِ تےرے ِاه رںگلے کھاب اُونے,
بھٹکدے مےرے ِاه جگراتے نگُونے,
جھول کھاباں دی 'چ جگراتے وی پا دے !
جاگ نُوں کھاباں جهی مستی بنا دے۔
ور کے بّدل چھٹ گاے نے, دھرت گِّلی,
چنّ دے مُکھ تے پِلتّن رات هَے پِّلی۔
