ساِار اےس جهان وِّچ بهُت هواے, اَوٹ کُّل کلام دی تّکدا هاں
آسک پیر پھکیر دی مِهر باجھوں, اّکھر ِاک وی لِکھ نا سکدا هاں
اّگ اّکھراں دی دھُونی پھّکراں دی, مَےں تاں پانی دے نَےناں وِّچ مّچدا هاں
کلا کهو جاں کلا دا کتل آکھو, پھُّلاں نال مَےں سیسے نُوں کّٹدا هاں
جِّتھے سدا لای سّتھراں وِچھ گایآں, کھُںڈھ اُس درواجے دی سّتھ دا هاں
جِهڑی مِّٹی نا کدے آرام کیتا, اُهدے نَےن اُنیںدرے وّسدا هاں
کوِتا کسم کرار کبُول دی اے, اکل ِالم دے اںبریں جھُولدی اے
کوِتا هُسن هَے سبد سُهںدڑے دا, سدا جھُوٹھ پھرےب تے جھُوردی اے
کوِتا بکھسدی درد پھِراک هںجھُو, تے وِجوگ وَےراگ وسُولدی اے
کوِتا سُوجھ سِآنپ دی سرھا هُںدی, ِاه رهِت مرِآدا اسُول دی اے
کوِتا سّچ تے سُّچ دا سُکھن هُںدی, مهِک مِّٹی دے مُّڈھ دے مُول دی اے
کوِتا کبر دے واںگ نا کدے سَوںدی, پَون پانی دا سںگ کبُولدی اے
نا مَےں ساِار نا ساِار دی اںس وِّچوں, نا هی ساِاری دے رںگ وِّچ رّتڑا هاں
ریت جّگ دی کدے نا راس آای, رهِںدا جّگ وِّچ جّگ توں وّکھراں هاں
جِنُوں آپنی چھاں نے آپ کھادھا, رُّکھ اَےسا نِکرما نِپّترا هاں
جِّتھے رُوهاں دی رُّت دی رّت ڈُّلھی, کھُونّی وکت ِاتِهاس دا پّترا هاں
جِنُوں مِلی نا باںه سُهاگناں دی, ٹُّٹی وںگ نِکرمی دا نکھرا هاں
جِهڑی بُوںد بںبیهے توں وِّچھڑی اے, اَوس دُکھی ابھاگن دا کترا هاں
رّکھے روجِآں وِّچ جو جِباه هويا, مَےں تاں اَےسا کُربانی دا بّکرا هاں
لّکوں وّڈھِآ وںڈِآ پھےر اّگوں, ٹوٹے-ٹوٹے پںجاب دا ڈّکرا هاں
ساِار هون دی مِلی اے سجا بھاری, هور کِهڑا هَے اسیں گُناه کیتا
اسیں اُس درِآ دا درد لِکھِآ, جِهدے کںڈھِآں اُهنُوں پھناه کیتا
اسیں کُّکھ دی لےر دا جِکر کیتا, کیتا نجر جِس جبر جناه کیتا
اُهیاَو وتن وِراست ویران کردے, جِنھاں لای ِاتِهاس وِّچ تھاں کیتا
کھُرا کھوج مِٹان دی اُس ٹھانی, جیهدا جّگ تے اسیں هَے ناں کیتا
کّچے گھّڑے نُوں اسیں کی دوس دےایاے, ساڈے نال نهیں بھلا جھناا کیتا
