شالا! کدے نا وےکھاں اُهنُوں, لّگدیآں تّتیآں واواں,
جِهڑی سُورت بن گای مےریآں, نزماں دا سِرناواں ۔
خبرَے کِاُں نے مےرے دِل نُوں, وهِماں دے جِنّ چِںبڑے,
'اّلھا' جانے لںگھ آيا ساں, کِّتھے پّکیآں تھاواں ۔
آپنے بندے سُکھ وِچ ساںجھی, درد پرااے وںڈن,
دھُّپاں جُّسے ٹھارن پایآں, تّتیآں لّگن چھاواں ۔
اُهدیآں ےاداں جد وی آون, ِاکلاپا جد ڈںگے,
آپنیآں باهواں نُوں مَےں آپنے غم دا هار بناواں ۔
چُوڑی بھنّ کے پِآر کِسے دا, کوای نا اّج کڈھےںدی,
نا کوای چُوری پااُںدی اّج بنےرے بَےٹھِآں کاواں ۔
مےری راه وِچ اُسے نے هن, کںڈے اّج کھِلارے,
جِس دی خاتر مَےں آپنے گل پاایآں لّکھ بلاواں ۔
مےرے گھر وِچ هر شَے وادھُو, 'زخمی' تھوڑ نا کوای,
سّکاں, سّدھراں, آساں, ریجھاں, هںجھُو, هَوکے, هاواں ۔
