اَے کھُدا اَےسے شبد دےویں,
جو مےرے زجباتاں نُوں هُوب-هُو,
سپھِآں تے اُتار سکن۔
تے مےرے دِل وِّچ اُپجے,
ڈُوںگھے درد-اے-ساگر نُوں,
کلم راهیں مار سکن۔
اّکھاں پاڑ-پاڑ پڑن لوک,
ِاس نِمانی پُستک نُوں,
دُلهن واںگ سِںگار سکن۔
دھُر تّک پھُّلاں دی سےج هووے,
سَوکھِآں هی پُّجن مںزِل تے,
اَےسے نوےں راه اُسار سکن۔
