مَےڈلِن سهِر وِچ
کوِتا اُتسو دے دِنیں
اُبرےرُ پارک وِچ
ساایکل تے ِاک بّچا مےرے کول آيا
مےری پگڑی تے داڑی دےکھ کے پُّچھن لّگا:
'تُوں جادُوگر اےں' ?
مَےں هّس پِآ
کهِن لّگا سی نهیں پر اچانک کِها, 'هاں, مَےں جادُوگر هاں
مَےں اںبراں توں تارے توڑ کے کُڑیآں لای هار بنا سکدا هاں
مَےں زکھماں نُوں پھُّلاں وِچ بدل سکدا هاں
رُّکھاں نُوں ساز بنا سکدا هاں
تے هوا نُوں سازنواز'
'سچمُچ !' بّچے نے کِها
'تاں پھِر تُوں مےرے ساایکل نُوں گھوڑا بنا دے'
'نهیں ! مَےں بّچِآں دا جادُوگر نهیں
مَےں وّڈِآں دا جادُوگر هاں'
'تاں پھِر ساڈے گھر نُوں مهِل بنا دے'
'نهیں ! سّچی گّل تاں ِاه هَے
کِ مَےں چیزاں دا جادُوگر نهیں
مَےں شبداں دا جادُوگر هاں'
'اُه! هُن سمجھِآ'
بّچا ساایکل چلااُںدا مُسکُرااُںدا هّتھ هِلااُںدا
پارک توں باهر چلا گِآ
تے داخل هو گِآ مےری کوِتا وِچ !
