اَے هِںدُوآں دے راکھے آلم,
تےگ بهادر بدل ِارادا۔
مَےنُوں آپنا پھرز نِبھاون,
وِّچ نا هو جااے دےر زِآدا۔
آکھ رِهَے هَے کازی تَےنُوں,
جے ِاسلام کبُول کرےںگا۔
بھرے چَوںک وِّچ دِنے دِهاڑی,
بِن آای نا مَوت مرےںگا۔
پیر بنايا جاوےںگا تُوں,
شهِنشاهی درباراں والا۔
جاں پھَوجاں دا آگُو بنسےں,
تیراں تے تلواراں والا۔
کی تَےنُوں ِانام هَے دےنا,
ِانھاں چار گداکاراں نے۔
وِنّھ سُّٹنا هَے دامن تےرا,
اّج کشمیر دِآں خاراں نے۔
شهِنشاهی پروانا آِااَے,
ِاّکو مزهب چلايا رهِنَے۔
کّلھ دے هِںدوستان 'چ وےکھیں,
نا هِںدُوآں دا سايا رهِنَے۔
ِاه سبھ تےرے هِںدُستانی,
مُسلمان بنااے جانے۔
نهیں تاں تےرے مُریداں واںگُوں,
سارے هی مروااے جانے۔
ِاه تلوار لهُو دی پِآسی,
ِاّک واری جِس نُوں لڑ جاوے۔
سِر اُهدا دھڑ نالوں ٹُّٹے,
دھڑ اُهدا سِر توں جھڑ جاوے۔
ِاه تلوار ازل دی بےٹی,
کِتنے جوبن کھا بَےٹھی اے۔
کّجی هوای مِآناں اںدر,
ِاه کای مرد وِآه بَےٹھی اے۔
کی آکھےگا ٹّبر تےرا,
جِهنُوں وِچھوڑے پا چّلِآ اےں ?
کی آکھےگا پُّتر تےرا,
مِهٹر جِهنُوں بنا چّلِآ اے ?
آپنے بال بّچے دی خاتِر,
ِاس هونی توں جِںد بچا لَے۔
جے ِاسلام کبُول نهیں تَےنُوں,
کرامات هی کوای وِکھا لَے۔
نَووےں ستِگُر تےگ بهادُر,
کھولھ سمادھی ِاںج مُسکااے۔
جیکن تّپدے رےت تھلاں وِّچ,
بارش آن پھُهاراں پااے۔
جِس گھر مَوت کدی نهیں آای,
دس اُه کِهڑا گھر هَے سّجنا۔
ِاّک واری جد مر جانا اے,
پھِر مرنوں کی ڈر هَے سّجنا۔
جِس مرنے توں جگ ڈردا اے,
مَےں اُه مرنا پانا چاهُنّا۔
سِر دِّتِآں جے دھرم هَے بچدا,
تاں مَےں سیس کٹانا چاهُنّا۔
تُوں چاهُنّا اےں ِاس دھرتی تے,
هون سدا جھگڑے تے دںگے۔
مَےں چاهُنّا هاں ِاس دھرتی ‘چوں,
پھُّل کھِڑن کای رںگ بِرںگے۔
تُوں چاهُنّا اےں ِاس دھرتی دا,
هر زرا اںگِآر بناواں۔
مَےں چاهُنّا هاں ِاس دھرتی نُوں,
هری بھری گُلزار بناواں۔
اُس مالک دے گھر جاون لای,
مزهب راه نے وکھرے وکھرے۔
تُوں چاهُنّا اےں هر مزهبی دے,
کر دےنے نے ڈکرے ڈکرے۔
دےا, دھرم, نےکی دے بُوٹے,
ڈھهِ نا سکن "تُوفاناں" آکھے۔
جاه آپنے کازی نُوں کهِ دے,
پربھ بھاوے بِن ساس تے راکھے۔
کَون کِسے توں مر سکدا اے,
کَون کِسے نُوں ڈھاه سکدا هَے۔
پربھ چاهے تاں کیڑی کولوں,
هاتھی نُوں مروا سکدا اے۔
تُوں مالک دا هُکم بجانَے,
مَےں مالک دا هُکم منانَے۔
تُوں وی آپنا پھرز نِبھانَے,
مَےں وی آپنا پھرز نِبھانَے ۔
چھےتی کر تلوار چلا دے,
مَےں آپنے سّجناں وّل جانَے۔
بھرے چَوںک وِّچ سیس کٹا کے,
آپنا سُّتا دےش جگانَے۔
جاگو گُرُو نانک ديو سِّکھو,
تلواراں دا مَوسم آيا۔
گرم گرم تویآں دے اُّتے,
پھِر نا جاوے سبر جلايا۔
ِاس دھرتی دے زّرِآں اُّتے,
خُون مےرے دے چھِّٹے مارو۔
امن دی رّکھِآ جے کرنی اے,
جاگو نی سُّتیاَو تلوارو۔
جِاُں جِاُں کھُون وهےگا مےرا,
زّرِآں نُوں گرماای آنی۔
زںجیراں وِّچ جکڑی هوای,
بھارت ماں چھُڈواای جانی۔
مَےں تےرا مشهُور هاں کاتِل,
جنم جنم وِّچ آویں اڑِآ۔
مَےں آپنا سِر بھےںٹ کراںگا,
تُوں وی پھرز نِبھاویں اڑِآ۔
جد تلوار چلےگی تےری,
سِر مےرا سردار بنےںگا۔
ِاه تن مےرا رںگ وٹا کے,
مزلُوماں دا ےار بنےںگا۔
