گُرُو نے سانُوں سمجھايا هَے بن کے هِںد دی چادر ۔
دھرم سارے پوِّتر نے کرو هر دھرم دا آدر ۔
کوای آپنے دھرم دی پر کِسے نُوں دھَوںس نا دےوے
جبر دے آسرے ِاه دُوجِآں 'تے ٹھَوںس نا دےوے
مَےں نِّکے مُوںه 'چوں کی آکھاں جدوں ِاتِهاس هَے ساکھی
گُرُو نے سیس دے کیتی تِلک جںجھُو دی کِںج راکھی
تِلک جںجھُو جُڑے هواے ِاک دھرم سںگ ٹھیک نے دووےں
ِابادت دی آجادی دے اَےپر پرتیک نے دووےں
بنی هُںدی اجِهی بھیڑ جے روجے نِماج اُّتے
جاں لگدی روک کِدھرے وی اجاناں دی آواج اُّتے
گُرُو نے تد وی اےداں هی دُکھی دی پیڑ هرنی سی
سی دےنا سیس اےداں هی نا مُّکھ توں سی اُچرنی سی
گُرُو نے سانُوں سمجھايا هَے بن کے هِںد دی چادر
دھرم سارے پوِّتر نے کرو هر دھرم دا آدر۔
گُرُو نے دّسِآ هَے چّج نِربھَے هو کے جیون دا,
بھلا سربّت دا مںگدے سهیدی جام پیون دا,
کِتے وی جد هَے بھگتی نال اَےوےں اُلجھدی سکتی
هَے سکتی ڈگمگا جاںدی نهیں پر ڈولدی بھگتی
بتھےرے اّتِآچاراں سُبھاا اجما کے تّکِآ هَے
کدی چِنِآ هَے نیهاں وِچ کدی پِںجرے 'چ ڈّکِآ هَے
اسیں رّت نال لِکھی هَے سدا ِاه بات مانو دی
‘هَے دےهُرا تے مسیت ِاکو, هَے ِاکو جات مانو دی۔”
کوای نِکل کے بھورے 'چوں جے مکتل تیک جاںدا هَے
کِتے نهیں جھِجکدا راه وِچ اُه کِنّا ٹھیک جاںدا هَے
اسیں دےگیں اُبلدے وی کدی دِلگیر نهیں هونا
تے تِّکھے آرِآں توں سِدک ساڈا چیر نهیں هونا
گُرُو نے دّسِآ هَے چّج نِربھَے هو کے جیون دا
بھلا سربّت دا مںگدے سهیدی جام پیون دا
اسیں هاں هِںد ساری دے ِاه ساری هِںد ساڈی هَے
اسیں جِاُوںدے هاں ِاس کھاتر ِاهو هی جِںد ساڈی هَے۔
سُرکھرُو هوون لای بڑا اُس جھاگِآ پَےںڈا
اُهدے کدماں دی لو لّگی تاں نیںدو جاگِآ پَےںڈا
اُهدے چرناں دی چھوه پّسری بکالے توں گُهاٹی تّک
هَے پهُںچی بات بھورے دی کِتے پربت دی گھاٹی تّک۔
گےا متھُرا بنارس نے اُهدا دیدار کیتا سی
ِالاهاباد تِروَےنی نُوں اُس نے پِآر کیتا سی
گِآ جد آگرے وّل نُوں اُه سَےپھاباد تھانی سی
تاں سَےپھُودین نے سُورج دی نِّگھی دھُّپ مانی سی
کِسے کسمیر دے پِںڈے کوای نستر چُبھوای هَے
تاں ِاه دِل وِچ انںدپُر دے بهُت مهِسُوس هوای هَے۔
اسیں هاں هِںد ساری دے ِاه ساری هِںد ساڈی هَے
اسیں جِاُوںدے هاں ِاس کھاتر ِاهو هی جِںد ساڈی هَے۔
گُرُو نے سانُوں سمجھايا...
