شّک دی کںدھ نُوں ڈھا نا دایاے۔
مُّکدی گّل مُکا نا دایاے۔
جِتھے ِاشک نے ڈےرا لايا,
اَوتھے سیس نِوا نا دایاے۔
رںگ اُڈاایاے مار کے اّڈی,
اّج فِر انّھی پا نا دایاے۔
جِتھوں کوای نهیں خالی مُڑِآ,
اُه کُںڈی کھڑکا نا دایاے۔
نِآں نهیں دےنا شاه نے بھاوےں,
پر جںزیر هِلا نا دایاے۔
ماڑے مهاتڑ لا کے سینے,
ماڑے نُوں وڈِآ نا دایاے۔
نویں هےاتی دا مُّڈھ بنّھیاے,
لںگھِآ سماں بھُلا نا دایاے۔
ِاشک نے دِّتیآں نویآں پیڑاں,
پِشلے درد بھُلا نا دایاے۔
ِاشک دیدار هُسن دا مںگے,
گھُںڈھ زرا سرکا نا دایاے۔
مهِفل وِّچ واه واه پای هووے,
اّج اُه شِار سُنا نا دایاے۔
منِّآ کَول نِبھانے اَوکھے,
کیتے کَول نِبھا نا دایاے۔
سُغرا سّدف دی غزل سُنا کے,
سُّتِآں تیک جگا نا دایاے۔
سُغرا دِل وِچ کبر بنا کے,
هر دُکھڑا دپھنا نا دایاے۔
