شام پوے تے بال کے دیوے نھےرِآں دا ساه گھُّٹو لوکو ۔
وس لّگے تے هسدے چانن پردےسی نُوں لُّٹو لوکو ۔
بِٹ بِٹ تّکدے ودھدے گھٹدے جاپدے اَو پرچھاوِآں واںگُوں,
کاهدی چُّپ اے سّپ سُںگھِآ جے کُجھ تے مُوںهوں پھُّٹو لوکو ۔
اساں تے بلخ دی چھّڈکے شاهی رُوپ نگر دی لای فکیری,
بھاوےں نَےنیں کجلا کر لاُ بھاوےں خاک تے سُّٹو لوکو ۔
جِاُں وگدے درِآ دی هِّک تے لهِراں ِاکمِک هوکے جاون,
دو رُوهاں ِااُں مِل گایآں نے جِسماں نُوں پاے کُّٹو لوکو ۔
ےاری دے انبّدھے پھُّل نُوں شاخوں توڑ کے هّسن والِاُ,
لُوں لُوں ِاه آوازا دےوے شالا تُسیں وی ٹُّٹو لوکو ۔
مَےں ِاک هسدی هوای هِآتی دے سُفنے کِاُں وےکھدا رهِنا,
سوچاں تے کوای پهِرا لااُ فِکراں دا گل گھُّٹو لوکو ۔
