مےرے پِآرے پںتھ دے,
هرمن پِآرے خالسا۔
بَےٹھیں نا اّکھاں میٹ کے,
اّکھیآں دے تارے خالسا۔
چانن چھلاوا سمجھ لَے,
هالیں هنےرا گھُوردا۔
تُوفان جِگرا پرکھنَے,
هالیں تُهاڈے پُور دا۔
نانک گُرُو دی جوت نے,
گھالی بتھےری گھالنا۔
دھرتی هَے تےرا رُّکھڑا
آکاش تےرا آلھنا۔
تےرے پراں تے بِجلیآں,
کای وار کیتے خالسا۔
شمشیر تےری نے سدا هی,
پار کیتے خالسا۔
ِاه چںڈکا, ِاه دںڈکا,
اےسے هی واهراں موڑیآں۔
اےسے سهارے واریآں,
پُّتراں دیآں دو جوڑیآں۔
لَے کے لهُو پروار دا,
بھےٹ چڑھاای اےس دی۔
اےسے نُوں هّتھ وِّچ پکڑ کے,
ِاّزت بچاای دےس دی۔
اےسے دی تِّکھی نوک تھیں,
لِکھدا رِها تکدیر نُوں۔
پرنام مےری کلم دا,
دشمےش دی شمشیر نُوں۔
آساں دا کےسر گھول کے,
مُوںه رںگنَے مَےں دےش دا۔
جِس دی سُهانی کُّکھ 'چوں,
هوِااَے جنم دشمےش دا۔
جِس چِڑی ناں رّکھِآ سی,
امن دی مُٹِآر دا۔
دے کے شکتی روکِآ,
هملا سی اتِآچار دا۔
بےکساں دے نَےن پُوںجھ کے,
کھُد لاوارس بن گِآ۔
وار کے پُّتراں نُوں آپنے,
آپ ڈھارس بن گِآ۔
اّج واںگر سّٹ لاای,
پھِر کِسے کشمیر تے۔
هّتھ اُهدا جا پِآ سی,
آپنی شمشیر تے۔
اَے پِتا بالک نهیں,
اّج مَےں بلوان هاں۔
هُن نهیں مَےں گوبِںد رااے,
اّج توں هِںدوستان هاں۔
مےریآں ناڑاں 'چ کھَولے,
کھُون بھارت ورش دا۔
آ گِآ اے دَور هُن,
ِاس دےش وِّچ سںگھرش دا۔
هُن فکیری زُلم دی,
چھاں هےٹھ پل سکدی نهیں۔
دھرت ماتا هُن گُلامی,
بھار جھل سکدی نهیں۔
هُن نچاواںگا مَےں اےتھے,
لِشکدی تلوار نُوں ۔
پھِر کھِڑاواںگا مَےں ِاس,
اُجڑی هوای گُلزار نُوں ۔
پھِر کوای مزلُوم بن کے,
رواےگا نا بھارتی۔
شستراں دے نال کرنی
مَےں وتن دی آرتی۔
کَون مےری سادھنا نُوں,
بھںگ کردَے آن کے۔
کَون مےری دھرت ماں نُوں,
تںگ کردَے آن کے۔
بِجلیآں دی هِّک تے,
ِاسدا بنانَے آلھنا۔
هُن مَےں ِاسدی کُّکھ وِّچ,
"تُوفان" اے کوای پالنا۔
دے گِآ ِاس دےش نُوں,
سںدےش کلگی والڑا۔
دےش دا رکھوالڑا,
دشمےش کلگی والڑا۔
پھِر کوای کشمیر نُوں,
سی اّگ لانی لوچدا۔
برف اُّتے کام دی,
بھّٹھی بنانی لوچدا۔
نَےّٹ تےرے باج واںگُو,
چڑھ گاے اسمان تے۔
لُوه کے رّکھ دِّتے جِنھاں,
آلھنے شَےتان دے۔
پُّچھ لَے بںدُوک توں جاں,
پُّچھ لَے تلوار توں۔
گُوںجدی اے امر گاتھا,
پُّچھ لَے سںسار توں۔
بںب سینے نال لا کے,
ٹَےکاں تھّلے وڑ گاے۔
پھِر تےرے اجیت تے,
جُجھار کِتنے لڑ گاے۔
کےسری جھںڈا سجايا,
جِس نے هاجی پیر تے۔
دےش تےرا مان کردَے,
ِاس تےری شمشیر تے۔
