شرمايا, پھِر مهِکِآ هرِآ بھرِآ کھےت۔
جد مَےں اُسنُوں آکھِآ گورے تھل دی رےت۔
درد مهاجن واںگراں بُوهے آن کھڑھا,
پل ’چ پرااے هو گاے مےرے پھّگن چےت۔
دِن ڈھلدے دے نال هی موه هواے سبھ بھںگ,
کِنّے پںچھی اُڈ گاے تےرے ِاشک سمےت۔
تُوں خُد سںدلی هرف سن پّتر وِچ لِکھے,
پَوناں کولوں رّکھدا کِّداں ساںبھکے بھےت۔
گل لّگ موگے شهِر دے نا تُوں اَےنا رو,
تُر جانا هَے هر کِسے ‘اجمےر’ اگےت-پچھےت۔
