اّکھاں دے وِّچ دُنیآں هُںدی,
کدے پڑھ کے وےکھ لویں اّکھ مےری۔
تےرے دِل دے وِّچ جو بےوفاای,
شاِار آں پڑھ لای سی مَےں اّکھ تےری۔
پر شاِار دا وی تا دِل هُںدَے,
ماسُوم سی کر لِآ پِآر اَوهنے۔
لّکھ سمجھايا کِ اُه جھُوٹھی اَے,
پر کر لِآ سی ِاتبار اَوهنے۔
سّچ لِکھدا آں جے دّسدا نهیں,
مےرے چِهرے اُّتے کوای نکاب نهیں۔
تےرے لارِآں دا سّچ پتا سی مَےنُوں,
شاِار آں کوای جواک نهیں۔
کافِلے مِلے بهُت هسیناں دے,
کی کریاے تےرے نام کرتا سی دِل مےرا۔
مُهّبت مِلی بهُت پر منّی نا,
کِاُںکِ دِل مےرا چاهُںدا سی دِل تےرا۔
مےری کلم جے درد لَےںدی تَےتھوں,
مےرے 'تے دّس کی تُوں اهِسان کردی۔
لوکاں نُوں آکھے شاِار مےرے لای,
کِهڑی شَوهرتاں دا تُوں گُمان کردی۔
غماں والا دےش هَے مےرا,
شَےری کردا راج آپنے غیتاں 'تے۔
مهِبُوب بنی هُن کلم مےری,
چھّڈ 'تا کرنا ِاتبار هُن میتاں 'تے۔
