شیشے ساهوےں جان توں مَےں گھبرااُںدا هاں۔
وَےسے تاں مَےں سّجن پُرش کهااُںدا هاں۔
مےرے من دا نےتا نّچ نّچ کرے کمال,
کاغز اُّتے جد وی کُرسی واهُںدا هاں۔
مےرے خاباں وِچ نفرت کِاُں هر پاسے,
مَےں تاں گیت مُهّبت دے نِت گااُںدا هاں۔
گھُّپ هنےرا اکسر مَےنُوں کرے سوال,
چانن چانن چانن کِاُں کُرلااُںدا هاں۔
کمرے وِچلے پھُّل بنااُٹی هسدے کھُوب,
مَےں کھُشبُو دی ریجھ جدوں دفنااُںدا هاں۔
غرزاں, رِشتے, پَےسا, دُنیآں, رسم رِواج
مَےں ِاس بھیڑ ‘چ آپا کتل کرااُںدا هاں۔
روز مُکھالِف پَون اُسے نُوں توڑ لوے
جِس پّتے ‘تے اپنا ناں لِکھوااُںدا هاں۔
آپنے آپ غزل مےری وِچ آ جاںدے
زِهن ‘چ سُّتے جِهڑے هرف جگااُںدا هاں۔
