ِااُں پھُدکن لگدی جِںد ساڈی
تےری شیشمهِل مُسکان اُّتے
اُّڈے کاگ جِاُں تُوتاں گھونِآں توں
چِڑی زات کھےڈے ساگوان اُّتے۔
مورپںکھ دا بُوٹڑا چَور کرے
هوا اّتھری دے فرمان اُّتے
جاں کِسے شِکاری دستے نے
بوسا رّکھِآ تیر کمان اُّتے ۔
هَے مهِک جِاُں پَےںدا رےتڑ وے
چهُں کنیآں دے پھُسلان اُّتے
جاں نیںهاں اُّکھڑ جاںدیآں نے
جِاُں گھُوںگٹ دے سرکان اُّتے ۔
جِاُں سهے نے چھال لگا دِّتی
جںگل دی کِسے ڈھلان اُّتے
جاں بُوٹیآں پااُںدا کھُون جِوےں
ِاّک ےودھے دی کِرپان اُّتے ۔
