مااے ! نی مااے !
مَےں ِاک شِکرا ےار بنايا
اُهدے سِر 'تے کلگی
تے اُهدے پَےریں جھاںجر
تے اُه چوگ چُگیںدا آيا
نی مَےں واری جاں ۔
ِاک اُهدے رُوپ دی
دھُّپ تِکھےری
دُوجا مهِکاں دا تِرهايا
تیجا اُهدا رںگ گُلابی
کِسے گوری ماں دا جايا
نی مَےں واری جاں ۔
نَےنیں اُهدے
چےت دی آتھن
اتے زُلفیں ساون چھايا
هوٹھاں دے وِچ کّتےں دا
کوای دِهُں چڑھنے 'تے آيا
نی مَےں واری جاں ۔
ساهواں دے وِچ
پھُّل سوياں دے
کِسے باغ چانن دا لايا
دےهی دے وِچ کھےڈے چےتر
ِاتراں نال نُهايا
نی مَےں واری جاں ۔
بولاں دے وِچ
پَون پُرے دی
نی اُه کوِالاں دا همسايا
چِّٹے دںد جِاُں دھانوں بغلا
تَوڑی مار اُڈايا
نی مَےں واری جاں ۔
ِاشکے دا
ِاک پلںگھ نُآری
اساں چاننیآں وِچ ڈاهِآ
تن دی چادر هو گای مَےلی
اُس پَےر جاں پلںگھے پايا
نی مَےں واری جاں ۔
دُکھن مےرے
نَےناں دے کواے
وِچ هڑھ هںجھُوآں دا آيا
ساری رات گای وِچ سوچاں
اُس ِاه کی زُلم کمايا
نی مَےں واری جاں ۔
سُبھا-سوےرے
لَے نی وٹنا
اساں مل مل اَوس نُهايا
دےهی وِچوں نِکلن چِنگاں
تے ساڈا هّتھ گِآ کُملايا
نی مَےں واری جاں ۔
چُوری کُّٹاں
تے اُه کھاںدا ناهیں
اُهنُوں دِل دا ماس کھوايا
ِاک اُڈاری اَےسی ماری
اُه مُڑ وتنیں نهیں آيا
نی مَےں واری جاں ۔
مااے ! نی مااے !
مَےں ِاک شِکرا ےار بنايا
اُهدے سِر 'تے کلگی
تے اُهدے پَےریں جھاںجر
تے اُه چوگ چُگیںدا آيا
نی مَےں واری جاں ۔
