شِکوے غَےراں کرنے چھّڈ دِّتے۔
ےاداں سّجنا کَوڑیآں دُّکھداای۔
نام پِآرے اسیں مُسکرا پَےںدے۔
دےںدا مِّٹھیآں ےاداں جے سُّکھداای۔
منّ پاتشاه پِآراں خَےر مںگی۔
جھولی غَےراں دے اّگے اّڈنی نهیں۔
جو وی خَےر مِلی, سینے لا لَےنی۔
خَےر هور درواجيوں مںگنی نهیں۔
خَےر پای جھولی, پراگا بھر پیڑاں۔
اسیں مُّل جُبان دا پا دِّتا۔
غریبی جھّلدے کدے نا هار منّی۔
سرب پِآرے دی ےاد هرا دِّتا۔
دھنّواد کرنا, دّس کِںنج چاهوےں۔
کِ تےری چھّڈنی سانُوں جِتا دِّتا۔
بھٹکنا پَےنا سی جںگل بےلِآں 'چ
نانک پاتشاه لڑھ تُوں لا دِّتا۔
کُدرت مهارانی زخماں مّلھم لاای۔
سِجدے کَوڑیآں جِنّاں سُآد دِّتا۔
اُهناں لوکاں توں رهِ گای سرب چںگی۔
ےاداں مِّٹھیآں جِنّاں تے سُکھداای۔
نمسکار ساڈی نِّت سوهنِآ نُوں۔
جھولی بھر پیڑاں, جِنّاں خَےر پاای۔
