سُوکدا درِآ جاں تپ رِها سهِرا مِلے
هُن مُهّبت لوچدی هَے درد نُوں رستا مِلے
مهِک بن کے پَون دے وِچ گھُلن دی هَے لالسا
مَےں نهیں چاهُںدی کِ مَےنُوں پھُّل دا رُتبا مِلے
جِںدگی دی رات تے جے هَے گِلا تاں ِاس لای
ِاّک وی جُگنُوں نا چمکے نا کوای تارا مِلے
چھےڑ لَےںدے لوک ٹُّٹے پّتِآں دی داستان
اَوس پاگل پَون دا جے هُن کِتے جھَوںکا مِلے
ٹھیک هَے کِ بےکراری بهُت هَے پر, اَے جِگر !
کد کِسے سهِرا نُوں کوای چھلکدا درِآ مِلے
آدمی دے واستے روٹی وِکے باجار وِچ
روٹی کھاتر آدمی هر موڑ ‘تے وِکدا مِلے
