دِل دے جھّلے مِرگ نُوں لّگی هَے تےه ۔
پر نے دِسدے هر ترف ویران تھےه ۔
کی کراں ? کِتھوں بُجھاواں مَےں پِآس,
هو گاے بںجر جِهے دو نَےن ِاه ۔
تھل هواے دِل 'چوں غماں دے کافلے,
روز لںگھدے نے اُڈا جاںدے نے کھےه ۔
دُآر دِل دے کھا گای هٹھ دی سِاُںک,
کھا گای چںدن دی دےه بِرهوں دی لےه ۔
رتن خُشیآں دے مناں مُوںه پیه لاے,
ِاک پراگا روڑ پر هواے نا پیه ۔
من مواے دا گاهک نا مِلِآ کوای,
تن دی ڈولی دے مِلے پر روز ویه ۔
چِر هويا مےرے مُهانے ڈُّب گاے,
هُن سهارے خِزر دے دی لوڑ کیه ?
جاندے بُجھدے ےسُو دے رهِنُما,
چاڑھ آاے بے-گُناه سُولی مسیه ۔
مےرِآں گیتاں دی مَےناں مر گای,
رهِ گِآ پاںدھی مُکا پهِلا هی کوه ۔
آخری پھُّل وی شریںه دا ڈِّگ پِآ,
کھا گِآ سرسبز جُوهاں سرد پوه ۔
چنّ دی روٹی پکاای تارِآں,
بدلیآں مر جانیآں گایآں لَے کھوه ۔
گوںدویں آساں دی ڈوری ٹُّٹ گای,
دھان چِڑیآں ٹھُوںگ لاے تھوتھے نے توه ۔
پَے گایآں پھُّلاں دے مُوںه 'تے جھُرڑیآں,
تِتلیآں دی هو گای دھُںدلی نِگاه ۔
پھُوک گھّتے پر کِسے اّج مور دے,
هف گاے کِسے بھَور دے اُّڈ-اُّڈ کے ساه ۔
وگ رهی هَے اَوپری جِهی اّج هوا,
لَوںگ اُوشا دے, دی هَے کُجھ هور بھاه ۔
پھُوک لَےنے نے مَےں ڈھارے آپنے,
بھُّل جانے نے مَےں آپنے آپ راه ۔
دُور هو کے بهِ دِل دیاے هسرتے,
چھُوه نا پیڑاں ماریاے مَےنُوں نا چھُوه ۔
کھان دے جِںدُو نُوں کّلر سوگ دے,
مهِکیآں روهیآں دے وّل ِاهنُوں نا دھُوه ۔
تھّک گای مُوںه-زور جِںد لاه لَے لگام,
نرڑ کے بنّھ لَے مےری بےچَےن رُوه ۔
پین دے آڈاں نُوں پانی پین دے,
بھر نساراں وهِن دے نَےناں دے کھُوه ۔
