بھارت دے دِل
دِّلی شهِر 'چ وسدے ےارا
هَے رسماں دا بھاایچارا
مِل گایآں نے
مِلیآں کُجھ پچھڑ کے بھاواں
تُوں جو گھّلیآں نوےں سال دیآں شُبھ-ِاچھاواں۔
مَےں شرمِںدا
جو ِاس واری
رںگ-برںگے پھُّلاں والاں
چھپِآ رسمی خت نهیں پايا
اُںج مَےں پِچھلے سال واںگ هی
ِاس واری هی چاهِآ
نوےں سال تُوں مَوجاں مانے
بِجلی پانی دُدھ مِّٹی دا تےل کھںڈ سبزی تے آٹا
کِسے چیز دا رهے نا گھاٹا
اےس سال وِچ
گھر توں دفتر اتے دفتروں گھر نُوں
روز سُوکھتے بس مِل جاوے
بهُتا چِر نا کھڑھنا پاے پال وِچ
چڑھدے سال 'چ تَےنُوں کوای نا تںگی هووے
ودھدے بھاواں جِنّی هی تنکھاه ودھ جااے
تے ِاس وار دی اے.سی.آر. وی چںگی هووے
آ جااے سرکاری کوٹے وِچوں واری
دفتر لاگے گھر مِل جاوے
وِچوں ِاک کمرے لای باِاتبار کرااےدار وی
پُّتر نُوں رُزگار تے دھی نُوں سردا پُجدا ور مِل جاوے
جے هُن تیجی اَےم.اے.کردی
میآں بیوی دے وِچکار
هواے نا کوای گّل روس دی
تے جو پِںڈ دی
کِسے نِگُونی جاِاداد دی
کِسے کچهِری وِچ
اپیل چِروکی اڑی پای هَے
نوےں سال وِچ نِکل آاے تریک اَوسدی
جے مَےں تَےنُوں
چھپِآ رسمی کھّت نهیں پايا
ِاه نا سمجھیں منوں بھُلايا
کی کی دّساں
ِاس واری وی
مَےں تےرے لای کی کی چاهِآ۔
