سِآست دےش دی چھاتی تے مُوںگی دل رهی هَے,
تے گُربت ٹُّکڑِآں دی آس وِّچ وِآکُل کھڑی هَے۔
اَو هِرنو بھوليو کِّدھر نُوں هپھدے جا رهے هو,
اُه کےول رےت هَے جو پانی واںگُو لِشکدی هَے۔
اُه جِهڑے چھاںگ کے هوراں نُوں اُّچے هو گاے نے,
زمانے وِّچ اُهناں لوکاں دی تُوتی بولدی هَے۔
ِاه دهِشت دا هنےرا اُپھ ِاه پاگلپن دا آلم,
کٹهِرے وِّچ نے دیوے چانناں نُوں هّتھکڑی هَے۔
شّراا دی آڑ لَے کے جو سِتم دا پّکھ پُورن,
لوکاای اَےسے بدنیتاں نُوں هُن پهِچاندی هَے۔
اَو لوکو آاُ پیپے تھالیآں کھڑکااُ آ کے,
سِآسی آهن آپنے کھےتاں تیکر آ گای هَے۔
