نِّکیآں نِّکیآں کیتیآں
مےری اُمر نے گّلاں,
وّڈیآں وّڈیآں هوایآں
ساگر دیآں چھّلاں۔
کھُّلِآ جھّل کھلےر کے
مےری اُمر دا بُوها,
بابل دے در دےکھدی
تےرے سهِر نُوں چّلاں۔
مَےں کرکے درس پھکیر دا
بس سبھ کُجھ هوای,
سجدا کیتا نبی نُوں
مےرے جھّل-ولّلاں۔
مَےں چُّک کے کھاری سِدک دی
جد اںبر وےکھے,
مَےں پل وِچ لای سںنجان وے
کُّل بےلے جھّلاں۔
تَےں بھےهر پھجر دی سُنیںدا
کوای آکھری وےلا,
تےری دُور دُراڈی سںنج ول
مَےں کِس نُوں گھّلاں ?
اُس سُںنج-درواجے گگن دے
کھںبھاں دی ڈھےری,
مےری ساه رگ دے وِچ روںدیآں
کِتوں آن ِاکّلاں۔
تّکے روںدے کاپھلے
چنّ اید دے هےٹھاں,
دھُوڑاں دے نال لّدِآں
مےرے کوٹ-مهّلاں۔
اُّڈدا رهےگا دھرت تے
تےرا باج اکھیری,
بھسم هواے اسمان سبھ
مَےں چیکھ کے وّلاں۔
مَےں تّکدی اید دے چنّ نُوں
پردےسن هوای,
چاواں بھرے پھکیر دی
کِسے جُوه نُوں مّلاں۔
بھسم هوای اّکھ چِراں دی
وِچ سُنّیآں روهیآں,
مَےں جوبن دی لَے واهر نُوں
تَےں بےلے سّلھاں۔
نِّکیآں نِّکیآں کیتیآں
مےری اُمر نے گّلاں۔
