جدوں مزهب دا بھُوت سُآر هُںدَے,
کِسے کَوم دے ماڑے بںدِآں تے۔
اُدوں سِدک دی رّج کے پرکھ هُںدی,
کدے سُولی تے کدے پھںدِآں تے۔
کوای چڑھ کے چرکھڑی تے جِںد وارے,
کوای روںدِآ جاوںدَے رںدِآں تے۔
کوای تّتیآں لوهاں تے لااے آسن,
دھیرج دھرم بِٹھال کے کںدھِآں تے۔
جِنھاں سِدک سُراهی 'چوں گھُّٹ پیتَے,
اُه نهیں مستیآں بھالدے هںدِآں تے۔
سِر دے کے سرداریآں کاِام رّکھن,
سِدک نّچِآ آرے دے دںدِآں تے ۔
جد وی سّبھِاتا دا پِںڈا سڑن لّگا,
چمڑی تان کے سِدک نے چھاں کیتی۔
جد وی شُوکے تشّدد دے ناگ کالے,
اُّچی سِدک سپےرے نے باںه کیتی۔
جد وی جبر تے سبر دی هوای ٹّکر,
سِدک سُورمے نے هازر جاں کیتی۔
جد وی مَوت نے زِںدگی آن مںگی,
تےرے در توں کِسے نا ناںه کیتی۔
پںج تّت لَے کے ساجنهار ٹُرِآ,
بںدے کهِر ڈھااے جدوں بںدِآں تے۔
پهِلاں سِدک سردار دی پرکھ هوای,
سِدک نّچِآ آرے دے دںدِآں تے۔
مےلا لّگا پھُهارے دے چَوںک اںدر,
بھےڑ سِدک تے آرے دا هون لّگا۔
جيوں جيوں آراکش آرا چلاای جاوے,
تيوں تيوں سِدک وی جھُوم کے گااُن لّگا۔
ِاه شریر دو پھاڑ هو جااے بھاوےں,
پاڑ سِدک تے کدے نهیں آاُن لّگا۔
آرے نال نهیں پاٹنا سِدک مےرا,
پاڑ زُلمی هکُومت تے پااُن لّگا۔
جِهڑے جاندے سِدک دا نام کاتل,
اُه نهیں ریجھدے جھُوٹھِآں دھںدِآں تے۔
متی داس زمانے نُوں دس دِّتا,
سِدک نّچِآ آرے دے دںدِآں تے۔
