جد زّرا زّرا دھرت دا, رويا کُرلايا۔۔
جد چار چُپھےرا کںبِآ, اںبر تھر تھرايا۔۔
جد بّدلاں شوهلے سُّٹ کے, سںسار جلايا۔۔
جد چانن اُّتے چھا گِآ, هنےرے دا سايا۔۔
جد سرگھیآں هوایآں کالیآں, کُجھ نزر نا آيا۔۔
جد سّچ سںتوکھ نُوں کُوڑ نے, رن اںدر ڈھايا۔۔
جد زُلم تشّدد آن کے, سی بھڑتھُو پايا۔۔
جد شرم دوهتھڑ پِّٹِآ, نا کِسے بچايا۔۔
کوای جاگے دھرمی سُورما, دھرتی دا جايا۔۔
ِاه وےکھ نزارا کهِر دا, گُرُو نانک آيا۔۔
جد چڑھِآ سُورج سّچ دا, هواے دُور هنےرے۔۔
ترِپتا دی کُکھوں جاگ پاے, کای سوهن سوےرے۔۔
پای دَولت وںڈے دَولتاں, کالُو دے ڈےرے۔۔
رّب جںمِآ گھر پٹواریآں, پای هوکا پھےرے۔۔
جِهدی نزر نزارا وےکھِآ, پای نُور کھلےرے۔۔
جِهنے روںدی هوای منُّکھتا دے, پھڑ لاے پّلے۔۔
کِاُں وَےدا نبزاں ٹولدَےں, سانُوں روگ اوّلے۔۔
ِاه پںڈت کازی مَولوی, کِّدھر نُوں چّلے۔۔
پاے وںڈیآں پااُن منُّکھ وِّچ, جو گّلے گّلے۔۔
اسیں سارے ِاّک دا نُور هاں, دھرتی تے رّلے۔۔
پھِر ٹُر پيا جَوهری سّچ دا, سّچ دے بھرواسے۔۔
سںگیت نسر وی تُر پاے, جِهدے آسے پاسے۔۔
جِهدے سجدے کیتے سرسوتی, کوِتا ارداسے۔۔
جِهدی بانی بھرے پِآر تھیں, جیون دے کاسے۔۔
جِهدی نزر وگااے چشمےں, کای تھل پِآسے۔۔
جا پهُںچا ِاّک دِن پربتیں, گھٹ گھٹ دا جانی۔۔
جِّتھے جنتا کولوں چھُپ کے, کُجھ رهِن پرانی۔۔
گُر گورکھ جِسنُوں آکھدے, دھرتی دا هانی۔۔
جِهدے کول سی جتیآں جوگیآں, ناتھاں دی ڈھانی۔۔
جِهنے کُل آکاش جِّتِآ, پاتال وی چھانی۔۔
اُّتھے تھِرکی تار رباب دی, گُوںجی گُربانی۔۔
پھِر گھّلی گورکھ ناتھ نے, سِّدھاں دی ٹولی ۔۔
آ ناتھ بھرتھری بولِآ, ناتھاں دی بولی۔۔
اَو نانک کاهنُوں پا رِهَےں, دُنیآ تے رولی۔۔
جِهنے گرهِست دلِّدر بھوگِآ, اُهنے زِںدگی رولی۔۔
آ کنّ پڑوا لَے ناتھ توں, بن جا هم جولی۔۔
وس کر لاے کام کرودھ نُوں, جو سِدکی سُورا۔۔
جِهنے موه ممتا نُوں مارِآ, سںجم دا هُورا۔۔
جِهنے خُدی تکبر سُّٹِآ, کر چُورا چُورا۔۔
جو گرهِستی بنکے جیںودا, اُه جوگی پُورا۔۔
کھا گُّسا سںگھر ناتھ نے, سںگھرش مچايا۔۔
نا مُںدراں کنّی پهِنیآں, نا مںُوڈ مُںڈايا۔۔
نا بھسم رماای تن تے, نا کھّپر چايا۔۔
تُوں سِںنگی ناد نا جاندا, کِس دےشوں آيا۔۔
مَےں بےگمپُر توں چّلِآں, رّب دا متوالا۔۔
مَےنُوں ِاس کھّپر دی لوڑ نهیں, آکاش پِآلا۔۔
کِاُں بھسم رما کے تن تے, ڈھک دِآں اُجالا۔۔
کِاُں رّب دے دِّتے نُور نُوں, مَےں لاواں تالا۔۔
اُورم سِّدھ وّٹ کچیچیآں, پھِر رَوه وِچ کڑکے۔۔
اُهدے چار چُفےرے اّگ دے, کای بھاںبڑ بھڑکے۔۔
اُهدے نَےنوں نِکلیآں بِجلیآں, شاه بّدل گڑھکے۔۔
اُهنے هّتھاں وِّچ جھںجوڑِآ, اںبر نُوں پھڑ کے۔۔
پھِر سُورت سِّدھ نے شکتیآں, ِاکّٹھیآں کر لایآں۔۔
کراماتاں, کهِر, کِآمتاں, جو ٹُّٹ ٹُّٹ پایآں۔۔
اُهدے تُوںبے شُوکاں ماریآں, لّکھ ناگاں جِهیآں۔۔
اُهدے پھرُواے فن کھِلارِآ, راتاں پَے گایآں۔۔
وٹ کھاون چِمٹے ڈںڈکے, لَے لَے کے جھایآں۔۔
اُنھے اںبری سُّٹیآں پھوهڑیآں, جو اُلٹیآ پایآں۔۔
اُنھے سهِلی مُںدراں سُّٹیآں, جو اُڈدیآں رهیآں۔۔
جد ستِگُرُو کوساں چھّڈیآں, ٹِںڈاں تے پایآں۔۔
کِاُں دُنیآداری چھّڈ کے, پربت تے آاے۔۔
تُسیں کِرت کرن توں ڈردِآں, کِاُں مُوںڈ مُڈااے۔۔
اّج گھور هنےرے زُلم دے, دُنیآ تے چھااے۔۔
اّج بںدا وهِشی بن گِآ, بںدِآں نُوں کھااے۔۔
اّج ِاّزت ڈھاهاں ماردی, نا کوای بچااے۔۔
تُسیں چھُپ کے بَےٹھے کںدری, کُجھ شرم نا آاے۔۔
اَو! سِّدھو جتیاَو جوگیاَو, جنتا وِّچ آاَو۔۔
تُسیں کھوهلو اّج سمادھیآں, کُجھ کِرت کمااَو۔۔
ِاه کھّپر مُںدراں چھّڈ کے, پرھاں وگااَو۔۔
پھڑ سِںنگی سّچ سںتوکھ دی, سںسار جگااَو۔۔
جِهنے جگت جلںدا ٹھارِآ, پاکھںڈ هٹايا۔۔
جِهنے پاپ دے چڑھے تُوپھان ’چوں, سںسار جگايا۔۔
جِهنے جنتا ‘چوں کرتار دا, دیدار کرايا۔۔
“تُوپھان” اُه سّچ دا سُورما, گُرُو نانک ايا۔۔
