سِر تے پّگ سںدھُوری موڈھے لوای رّکھ ۔
اُهنُوں مِل کے دِل دا درد لکوای رّکھ ۔
کھولےںگا کوای اںدر وڑ آاُوگا,
اکھاں والے دووےں بُوهے ڈھوای رّکھ ۔
کُّجھ تے بھُّکھ دا بھرم وی رهِنا چاهیدَے,
هاںڈی اُّتے ڈھّکن تے وِّچ ڈوای رّکھ ۔
اُهدے هّتھ نازُک تے دھاراں سکھتیآں نے,
اُه پشمااُںدا جاںدَے تے تُوں چوای رّکھ ۔
شِکھر دُپهِرے پھِرکے دےکھ چُڑےلاں نُوں,
کنّ وِّچ رُوں دا تُوںبا بھِاُوں خُشبوای رّکھ ۔
جِنّے جوگا اےں اُنا تے کردا رهُ,
مَےلی دھرتی پانی پا پا دھوای رّکھ ۔
ِاک واری تے فسلاں اَوڑ نُوں بھُّل جاون,
'افزل اهِسن' اُّٹھ رات دِن کھُوه جوای رّکھ ۔
