سِر 'تے پںڈ اُمیداں والی راهواں دے وِّچ کھّڈے ۔
رات هنےری ڈُوںگھے پَےںڈے, دُّکھ اُمراں توں وّڈے ۔
نا کوای هّسے, نا کوای رووے, نا کوای اُّچی بولے,
ِاںج لگدَے جِاُں چار چُپھےرے, سّپاں دے مُوںه اّڈے ۔
سارے پِںڈ وِّچ ِاه سّچاای, کِدھرے نزر نا آوے,
پھےر وی لوکی اےهو کهِںدے, جو بیجے سو وّڈھے ۔
اُه کُڑتا وی آخر سانُوں رکھنا پَے گِآ گهِنے,
جِس کُڑتے تے ریجھاں دے نال پھُّل بُوٹے سن کّڈھے ۔
هُن تے 'اختر' اّک دی جھولی, هو گای خالم-کھالی,
پھُّلاں توں خُشبُوآں رُّسیآں, لپھزاں ماانے چھّڈے ۔
