گل لّگ کے سیری دے جّٹ رووے,
بوهلھاں وِچوں نیر وگِآ ۔
لِآ تںگلی نسیباں نُوں پھرولیاے,
تُوڑی وِچوں پُّت 'جّگِآ' ۔
ساڈے پِڑ وِچ تےرے گل چیتھڑے نی,
مےریاے جُآن کنکے ۔
کّلھ شاهاں دے گوداماں وِچوں نِکلےں,
تُوں سونے دا پٹولا بن کے ۔
تُوں وی بن گِآ غماں دا گُمںتری,
اَو ! مےرے بےزُبان ڈھّگِآ ۔
گل لّگ کے سیری دے...
ساڈا گھُّٹیں گھُّٹیں خُون تےل پی گِآ,
تے خاد کھا گای هّڈ کھار کے ۔
بولے بَےںک دی تکاوی وهی اںدروں,
بوهل نُوں کھںگُورا مار کے ۔
سانُوں بِجلی جھںجوڑا اےنا مارِآ,
کِ سّدھراں نُوں لاںبُو لّگِآ ۔
گل لّگ کے سیری دے...
دھیاے کِهڑے نی بھڑولے وِچ ڈّک لاں,
مَےں تےریآں جُآن سّدھراں ۔
وّڈھ کھانیآں سّساں دا رُوپ دھارِآ,
هَے ساڈیآں سماجی کدراں ۔
دھیاے کِهڑے مَےں نجُومیآں نُوں پُّچھ لاں,
کِاُں چنّ نُوں سراپ لّگِآ ?
گل لّگ کے سیری دے...
سُّکے جان نا بوهلھاں دا مار مگرا,
جو ماردے نے جاںدے چاںگراں ۔
اّک جھّکھڑاں نے تُوڑی نُوں بکھےرِآ,
هَے کھےتاں 'چ برُود واںگراں ۔
هُن ساڈِآں هی هّتھاں نے هی چووناں,
جو مِهنتاں نُوں ماکھوں لّگِآ ۔
گل لّگ کے سیری دے...
