سِرجیآں پهِلاں گریباں واستے دُشواریآں۔
پھِر اُنھاں وِّچ وںڈ چھںڈیآں هن تُسیں بےکاریآں۔
سُن سُتںترتا! اُنھاں دا زِکر کرنا دھرم هَے,
تےرِآں راهاں دے وِّچ, جاناں جِنھاں نے واریآں۔
اّج اُسے گھر نُوں نویں کھِڑکی لگااُنی پَے گای
چھےک دِّتے سن تُسیں کّلھ جِس دے بُوهے باریآں۔
کَون تازی وا’ نُوں شهِراں ‘چوں چُرا کے لَے گِآ?
نال بنّھ کے لَے گِآ بالاں دیآں کِلکاریآں۔
دےکھ لَے! انِآں نُوں روکن تُر پاے مزلُوم لوک,
پُّٹ سُّٹنگے جڑھاں توں جو مُلهازےداریآں۔
گھُورِآ پهِلاں اُنھاں نے, پھےر دے دِّتا سراپ,
کھتم نا پر کر سکے هرپھاں دیآں مُکھتاریآں۔
اُه مُکّدس کهِن هر ِاک رںگ دی دستار نُوں,
لکش هَے جِنھاں دا کاِام رّکھنیآں سرداریآں۔
