مےرے دِل دی لّگی نُوں کوای نا جانے
تھکے نبز ٹُه ٹُه هزاراں سِآنے۔
هِجر دے وِچھااُنے ِاه سُولاں دی سےجا
مےرے واںگ هَے کوای جو هّس هّس کے مانے۔
مهیںوال مِرزا ِاه پُنُّوں جاں راںجھا
مِرے ِاشک اّگے ِاه جاپن اںنجانے۔
مرے کھاکے ِاّکو هِجر دی کٹاری
جرے جِاُںدے جی جو اُهنُوں جّگ جانے۔
مَےں هّتھیں جلاای شمھاں سڑن بدلے
کِآ ریس کرنی پتںگے نِمانے۔
کدوں ِاشک دی اّگ دبدی دباياں
جے هّساں تاں چمکن هزاراں ٹٹاهنے۔
نهیں چاه مَےنُوں کِنارے لگن دی
چراگی نے غَےرت دی مںگدے مُهانے۔
اُهناں نُوں مَےں پُوجاں جو راهیں نے ڈُّبے
ديا اُهناں اُّتے جو پهُںچے ٹِکانے۔
وِگاڑےگی کی اّگ دوزخ دی مےرا
کدوں سُکھ بهِشتاں دے آشک نے مانے۔
جِاُںدا هاں ِاس سِرڑ دے مَےں سهارے
کهے نا کوای هار منّ لای پھلانے۔
