سوچ لَےںدے جے فسلاں مِّدھ کے بھُّکھ ودھااُن توں پهِلاں ۔
کّلر کھادھیآں تھاواں لّبھدے شهِر وسااُن توں پهِلاں ۔
رات وی چنّ نے سارا پَےںڈا اّکھاں دے وِچ کیتا,
دےکھ لَے اّج وی سُورج آيا تےرے آن توں پهِلاں ۔
نںگے سِر هُن ٹھںڈھا پوه تے تپدا هاڑھ هںڈھاویں,
پّکے دےکھ کے سوچِآ وی نا کّچے ڈھان توں پهِلاں ۔
هُن بھاوےں سِر لّتھن بیبا پَےر پِچھاںه نهیں دھرنا,
کر لایآں نے سوچ وِچاراں کسماں کھان توں پهِلاں ۔
اُهدے چاا نا وهِنی رُڑھدے سُفنے وی نا بھّجدے,
جِهڑا هر شَے ساںبھے 'آتِف' بّدل آن توں پهِلاں ۔
