سوچداں هاں ِاه مَےنُوں هويا کی۔
درد دِل وِچ مِرے هَے اُّٹھِآ کی۔
هَے مُکّدر مےرا سپھر ساِاد,
کوای مںجِل تے کوای رستا کی۔
کی سی رَوسن ِاه آپھتاب جِها,
وےکھدے-وےکھدے ِاه بُجھِآ کی۔
رات نُوں اُسنے رات کهِ دِّتا,
چھُّٹ ِاس توں اُه هور کهِںدا کی۔
رهِ نا سکِآ جو اپنا هو کے وی,
اُه کِسے دا وی هو کے رهِںدا کی۔
هُن تے مَےنُوں سمجھ نهیں ِاسدی,
کی بُرا هَے تے اےتھے چںگا کی۔
وےچ آاے هاں اپنی گَےرت نُوں,
دام مهِںگا تے دام سستا کی۔
