کُڑے سَوک مِرا منجُور پِآ,
کِتے سُندا جھُںمر دُور پِآ۔
کُڑے مَےں هاں مےرا رںگ دِسے
کُجھ چھِپ جاںدا کُجھ کںب دِسے-
کُڑے کترے وسدا سُور پِآ,
کُڑے سَوک مِرا منجُور پِآ۔
کِتے ساکھیں ٹھںڈھا بُور پِآ
کِتے تپدا تےج پھتُور پِآ—
کِتے سجدا رُلے هجُور پِآ,
کُڑے سَوک مِرا منجُور پِآ۔
مَےں لںگھدی چھِپدی نار پای
کِتے دھُپڑی کِتے پھُهار پای—
“وِچ ناچ کِها دستُور رِها"
کُڑے سَوک مِرا منجُور پِآ۔
انی پَون دھمکدا وےگ گِآ
انی لَے کے ساون تےگ گِآ—
کُڑے باگیں پھُّٹدا نُور پِآ,
کُڑے سَوک مِرا منجُور پِآ۔
کُڑے کَون هسر تک نُور گِآ
کُڑے واادے سارے پُور گِآ
کُڑے مهِںدی واںگ سرُور پِآ,
کُڑے سَوک مِرا منجُور پِآ۔
کهُو; سُورج ناںه اسمان بلے
جد ےار دا دیوا آن بلے;
کُڑے نھےرے لُکدا تُور پِآ,
کُڑے سَوک مِرا منجُور پِآ۔
کُڑے اںبر سارا لںگھ سُنے
هڑ-تال دھمکدی وںگ سُنے-
کُجھ وا وِچ هُّل جرُور گِآ,
کُڑے سَوک مِرا منجُور پِآ۔
کُجھ راه وِچ رُّل جرُور گِآ
مےرے سَوک دا مُّل جرُور پِآ;
کُڑے تُر ونجارا دُور گِآ,
کُڑے سَوک مِرا منجُور پِآ۔
کُڑے ڈھول وّجے اسمان دے
کُڑے باج چھُّٹے نے جان دے
کُڑے تپدا کهِر کلُور گِآ,
کُڑے سَوک مِرا منجُور پِآ۔
چڑھ کھںبھ مار مردںگ گای
اسمان لهُو کر رںگ گای
مر-جیںدی آپ نُوں لںگھ گای-
من بھردا, لںگھدا پُور پِآ,
کُڑے سَوک مِرا منجُور پِآ۔
هو تبا مهین مَےں ول کھاواں
کُل جِمیں-جمان دے چھل پاواں
بهِ کںڈھڑے بُّت دے جل جاواں-
رںگ مےرا کھِڑدا بھُور پِآ,
کُڑے سَوک مِرا منجُور پِآ۔
ِاه کِاُں جھّکھڑاں دا لور کُڑے ?
کِاُں سِتم هور توں هور کُڑے ?
کھوه سُورج دےواں توڑ کُڑے !
تاں بھر کھُسبوآں بُور پِآ,
کُڑے سَوک مِرا منجُور پِآ۔
کُڑے باجی مےری هان چڑھی
رُوه تکدیراں دی سان چڑھی
کُڑے کُوک مِری سُنّسان چڑھی;
کوای تلباں کرے هجُور پِآ,
کُڑے سَوک مِرا منجُور پِآ۔
کوای جُلپھاں تکدا دُور گِآ
کر گیت دے تھل ابُور گِآ
هو پل وِچ جاهر-جهُور گِآ;
جّگ دسدا مِرا کسُور پِآ,
کُڑے سَوک مِرا منجُور پِآ۔
کُڑے سُّتِآں کَول هی پال گِآ
لّکھ اںبریں سانُوں بال گِآ;
چُّپ-کیتے دیوے نُور پِآ,
کُڑے سَوک مِرا منجُور پِآ۔
