ِاک پل سوهنی نُوں نیںد آای !
مهِک دے اندِّس چسمِآں وِّچوں
رات دے بھےد بھرے راهاں نُوں چیر کے
دھرت دیآں باهاں جھّلیآں,
کوٹ سالاں دے وسل دی اّگ نُوں
بُّکل دی چُّپ وِچ گھُّٹ کے
سوهنی نُوں لِپٹیآں آکھری واری۔
سُّتی نار ن جاگے !
اُںنج تاں مُوه-جلاں دے جور توں ڈُوںگھا
سمےں دے نکس ن چھوںهدا
آدِ توں پهِلاں, جُگادِ توں بھاری
هڑھ بلوان هَے چار چُپھےرے !
(پتا نهیں ِاه هڑھ
آپنا هَے جاں دھرتی دا !)
کدی سوهنی دے اںگاں دا سادِک نسا
جھِلملااُںدے اکاس نُوں ڈاڈھیآں کھِّچاں پا
هنےریآں دے نال جھلدے وناں جِاُں نِوااُںدا,
کدی ِاس چُّپ دا جوس البےلا
دھرتی دے چھُپے هُسناں دے سِںدھاں 'چ اُتردا۔
نَےناں, بُّلیآں, جُلپھاں دا جوبن
کھاباں دے سِهر وِچ لِسکدا۔
اںگاں دیآں مُوںه-جور سیرینیآں
دھرتی دے کن کن دی تاںگھ 'تے
پھرِآد دی نهِر بن وّجدیآں۔
سوهنی دے نکساں دی چاںدنی,
پاون, بےنکس ڈُوںگھاناں نُوں بھردی,
کِّتھے کُ جاںدی ? کِّتھے کُ تھرکدی ?
انںت نُوں سمجھ ن آوے,
باُرانیآں نجراں آپنا آپ ن جانن۔
سوهنی دا کھاب پِآ دَوڑدا
دھرت دے ارُوپ انچھوهے تھلاں وِچ,
جو بھےداں دے گاڑھے نےر وِچ لےٹے
تے مهِںدی رںگے پَےر بِجلیآں بن کے
مواے لُکے تھلاں دے سینے نُوں چیردے,
مهِںدی رںگے نِساناں دے نال
دُپهِراں سںنجاں دے کاپھلے نسدے جاون۔
جوبن دی چڑھدی کاںگ وِچ
آدِ-جُگادِ پاے بھِڑدے;
جِوےں دُور تپدیآں باراں دے اںدر
سِکھر دُپهِراں دی ڈھال 'تے
مِرجے دے تیر پاے ورھدے۔
سوهنی دی جھِلملااُںدی نیںد دے اَوهلے
گھُںمنگھےریآں دے بھےد ن آون
سماں رںگ بےرںگ توں اّگے !
هاں ! بُّڈھا پھلک اُّڈدا دھُںدھ وِچ
کّپراں دے تھّکے کھںبھاں نُوں سُّٹدا جاںدا۔
کَون جانے ? کِهڑے سِهر نے کِّتھوں
جاں رات دیآں کِهناں دُوریآں نے جاگ کے
نّٹ-کھّٹ سکھی دے واںگُوں
ِاک تِکھی جھّل جُلپھاں 'تے مار کے
چھوهِآ, تھوڑی جےهی چھےڑ کے هِلايا,
جھِلمِلااُںدا انںتاں تارِآں والا
سوهنے اسمان دا پّلُو;
کھُسبو توں ناجُک, نوات توں مِّٹھا,
دِسدے-اندِسدے بھےت توں نِآرا۔
سوهنی جاگی, ن جاگدی,
هُسناں دا گاپھل نسا لَے
گواهی دےںدی البےلیآں کھےڈاں دی۔
بےکھُدیآں دے بےپناه جوس وِچ
جھّلیآں رمجاں لَے
اُه رناں وِچ وڑدی,
جِّتھے جوبن گُناهاں دے نال کھےڈن
کرن اٹھکھےلیآں, نّچن;
سوهنی جاگی, ن جاگدی,
اُّتھے هی راس جا پااُںدی;
گُناه دِآں رںگلِآں وجداں نُوں
مَوج وِچ 'واجاں ماردی
تے بےپناه هّسدی, جامن بنے۔
سوهنی دھرت 'تے سُّتی, اکاس ’تے جاگدی۔
سدیآں دیآں اُڈاریآں لںمیآں
سُّتی دے هر نکس 'تے اُڈاریآں مارن۔
پںدھانُو راه بھُّلے,
کمال چھُپے نے کِّتھے ?
نَےن پھلک پی جاون
اسگاه وِچ تھیون
اَےپر بھےد ن دےون وّڈے جمال دا۔
نیںداں دے مِّٹھے دےس وِچ
کِهو جهے گھُںڈ دے اُهلے,
کِس نےم اسگاه وِچ,
کِس لںمی ندی دے پّتن 'تے,
سوهنی دے نکساں دی بِجلی ٹھهِردی ?
سُّتی نار اکاس 'تے جاگدی
اںگاں دا مدھُر پرچھاواں
چُپھےرے کهِکساں جےهی بن کے پھَےلدا۔
کِهو جهی کِسنُوں دھُوه پَےںدی
اُّچے اسمان توں
دھرتی دے راںگلے پانیآں اُّتے
رُوپ ابول دے نَےن پاے اُلردے ?
رمجاں تِّکھیآں ! جِاُں چھَےل چھنّاراں,
دُوروں دھرت دے اںگاں نُوں ڈںگدیآں,
تاں سوهنی دا رںگ رّبانی
آدم دے نَےناں 'چ جاگدا
بےلِآں 'چ لُک لُک
دھرت دے سُآداں 'چ ماُلدا۔
رِجک توں سُّچا
رُّکھاں دے سبر توں سںگھنا کھِڑدا
نکساں دے چڑھن-چھِپن توں اُّچا نوےلا,
سوهنی دا رںگ رّبانی
اسمان دے اُّچے کوٹاں توں
پَےراں دی کھاک وِچ لهِںدا,
اُس مِّٹی دا راج بندا
جو ولیآں دے ِاکراراں واںگ وّڈی
جو چناب دیآں لهِراں جِاُں پِآری۔
سوهنی جاگی نُور دی کِنمِن دے اںدر
جھِںم جھِںم پھلک سوهنی دیآں پلکاں 'تے چھايا,
اگںم برپھیلیآں کُوٹاں توں
سوهنی دے اںگاں 'تے سُّٹدا
نِںمھے نِںمھے ماسُوم دیوِآں دا چانن;
اُںنج ِاس ماسُوم ناج توں اّگے
ِاس پتلی باریک کِنمِن نُوں لںگھ کے
کهِر دی چادر دے پِّچھے
پھلک دا ِاک هور وی چِهرا,
جِّتھے وسل دا پَےںڈا
پُرسلات واںگ تان کے
کھُونی دھمک دی اگنی
مهین بِجلی دی چھُری بن
کلول چمکدا۔
جِس توں لںگھ کے تّکدیآں سوهنیآں
سهادتاں دے مینار اُّچے,
جِنھاں دے نُوری هڑھ دے ِاّکو هی جھٹکے نال
بےنام تے نابُود جےهی چُّپ هو
مجاراں دی بیآبانی ِاکّل وِچ ڈِگدیآں۔
ِاه کی ?
سوهنی دیآں ےاکُوت بُّلیآں دی پِآس وِچ
آسماناں توں پار دُرےڈے
سهادتاں دا جام هَے چھلکِآ,
ورھِآ ساون دے میںه واںگ
تارِآں دے جھِلمِلااُںدے باگ 'تے۔
کوای کوای کنی
سوهنی دے مستک 'تے لّگدی,
هجاراں ورھِآں دے هُسن دی تّکنی
سبنم توں سُبک تال
ابول نَےنیں جگااُںدی۔
سهادت دے جام توں چھلکے
کوای سّد پُرانی
سوهنی دے کںٹھ وِچ اُترے
ِاسک دے سینے 'تے رُن جھُن انںت کردی۔
نَےناں 'چ کِسے جُگ دی نجر هَے !
لُتپھ هَے کِس هسر دا بُّلھیآں 'تے ?
ابول لِپٹدی
پَےراں نُوں دھُوه پااُںدی
انوےکھی کِس ولی دی مںجِل پُرانی !
